Faakersee 2008.

We zijn weer naar het grote Harleytreffen aan de Faakersee geweest! Konden het wéér niet laten. In 2007 hebben we ......................................

.......................zulk slecht weer gehad dat ik er sterk over dacht een soort duikerpak met verwarmingselementen erin te kopen. Hagel, sneeuw en ontzettend veel regen. En geen warme regen. Zelfs de portemonnee zat nog vol water. “Dit was de laatste keer”, denk je dan. U gelooft het misschien niet, maar dan zijn er momenten dat je denkt: “Als iemand me nu een redelijk bod zou doen op de motor, verkoop ik het kreng ter plekke en zoek een warme hotelkamer”.

Later, als je weer helemaal het ventje bent, schaam je je diep voor zulke zondige gedachten Het was ook niet bijster slim om met noordwesten wind en regen op pad te gaan. Het eerste stuk ging nog, maar halverwege was de natte lucht zo hoog tegen het zuid -Duitse land opgestuwd, dat het continu begon te regenen en hagelen. En dat uit een inktzwarte lucht vol onweer.
Dat werd dus rijden met één hand aan het gas en de andere hand ter bescherming voor het gezicht. Hagel voelt alsof er met duizend luchtbuksjes op je gezicht wordt geschoten. (En als je dan ook nog met je van tevoren ingevette handschoen over je bril hebt gestreken is de ellende compleet). Snelheid terug naar 60 km/h en maar doorrijden, al scheldend op inhalende monsterlijke vrachtwagens die nog eens een extra guts water over je heen sproeien. Hopen dat het achterlicht blijft branden, want dat is van levensbelang. Stoppen heeft helemaal geen zin. Alleen al de gedachte dat je daar in het donker langs de kant staat te verzuipen.
Bij een tankstation wachten op beter weer kan ook dagen duren. Op zulke momenten hef ik af en toe spontaan een lied aan. Lekker hard, want niemand hoort het immers! Daar vrolijk je nog een beetje van op. Onder zulke omstandigheden neem je toch je petje af voor de techneuten die je motor hebben ontworpen en gebouwd. Ondanks de massa’s water waarmee alles wordt gebombardeerd treedt er geen kortsluiting op en blijft alles perfect functioneren.
Gelukkig was die rit een uitzondering. Wél heb als voorbereiding op Faak 2008 bij Manon een superbroek gekocht en een paar waterdichte laarzen. Heb je veel plezier van op de lange afstand 2008 was weer zoals gewoonlijk; mooi weer onderweg en bij de “Faak” was het zoals meestal, nóg mooier.

‘s Morgens om 07.00 uur vertrokken in lichte regen en bij de afslag Loenen even gewacht op collega
Frans, die stipt om 08.00uur komt aanrijden. Even een babbeltje, de bevestiging van de bagage wat nagetrokken, verlichting gecontroleerd en de motoren gestart. Te volgen route: Arnhem-Dortmund-Frankfurt-Wurzburg-München-Salzburg-Hallein. Dit maar op de tank geplakt, anders kan het maar zo gebeuren dat je onderweg door alle ontberingen een afslag mist.
Afspraak: steeds 200 km rijden op de teller en daarna de eerstvolgende benzinepomp. Bij file: er tussendoor manoeuvreren en na passage van de oorzaak van de file wachten op de achterblijver op de eerste parkeerplaats.

Na zo’n 200 km. begin je te prakkiseren: “Waar ben ik weer aan begonnen?” De gedachte dat je nog tot half acht ’s avonds moet rijden is bij vlagen niet echt opwekkend. Maar naarmate het landschap mooier wordt en de zon zich doet voelen krijg je er steeds meer plezier in en wil je gewoon niets anders meer dan rijden. Bij elke stop een halfje koffie en regelmatig een praatje met andere motorrijders die vaak ook op weg zijn naar “Faak” maakt het extra leuk. Vooral op het eerste deel van het traject word je wel eens gepasseerd door een groep Harleyrijders, die de vaart er nogal in hebben. Onwillekeurig sluit je je daar bij aan, maar het tempo ligt dan vaak zo hoog dat het lijkt alsof ze die dag nog bij Faak willen aankomen. Dan maar weer lossen. Je wilt toch ook een beetje genieten. Later blijkt dat ze het nutteloze er ook van hebben ingezien en haal je ze steeds weer.
En zo kom je uiteindelijk aan in Hallein tegen 19.30 uur bij het hotel waar we al vaker hebben overnacht. Frans maar naar binnen gestuurd, want die kon het de vorige keren ook al zo goed vinden met de waardin. Ze had gelukkig weer kamers vrij en de keuken was open. Motoren in de schuur en eerst maar eens een pul bier genomen. Een overnachting en de volgende dag om 09.30 begonnen aan een schitterende rit over de oude route naar Villach. Eerst een verkennend rondje om de Faakersee gereden. Ja hoor, het was weer groot spektakel. Gauw koers gezet naar de boerderij waar we steeds logeren en het zo goed hebben dat daar geen sterrenhotel tegenop kan. Fijne mensen, stilte, mooi uitzicht, vorstelijk ontbijt en “homebrew” drankjes bij terugkomst ’s avonds bij de boer “op de keuken”. Het adres kan ik helaas niet publiceren, hoe aso dat ook klinkt, want ik heb gegronde vrees dat het plekje dan volgend jaar door andere motorduivels is geboekt. Het is echt zoeken naar een kamer, want in de wijde omgeving van Faak is alles vol. Dit keer werden we verwelkomd door zijn nieuwe kalf van een hond, die duidelijk nog geen manieren kende en ons behandelde als een soortgenoot. Na de tweede verwelkoming had hij dank zij een speciale snelcursus zoveel geleerd wat betreft de Hollandse zeden, dat hij ons verder nog slechts vanaf veilige afstand vol ongeloof observeerde. De motor ontdaan van plunjebaal, windscherm en andere zaken die er een paar dagen niet meer toe doen. Daar wordt hij trouwens behoorlijk lichter van. Dat tikt nogal aan, als je voor elk soort weer spullen meezeult. En als ex-scheepswerktuigkundige heb ik natuurlijk ook gereedschap bij me om desnoods de hele motor op een parkeerplaats te overhalen. (Alleen geen reserve-onderdelen). Ook al is het dan een Harley, het blijft tenslotte een technische constructie. Ik wil hier geen reclame maken, maar ik moet toegeven dat hij geen slag mist en geen mankementen vertoont van welke aard dan. Schone kleren aangetrokken, want op de autobaan wordt de kraag van je overhemd niet bepaald schoner en maar eens afgezakt naar het feestgedruis.

De Faakersee
Wie houdt van motoren, het betere airbrushwerk, pure technische hoogstandjes op constructiegebied, vrolijke mensen, mooie meiden (mag wel toch, dames?), goede muziek, veel negotie, varkens aan het spit, vers gerookte forellen, stuntrijden, striptease, beetje slempen en brassen etc. kan hier zijn hart ophalen. Is het de eerste dagen al heel erg druk, vrijdags komt er nog een invasie bij van motorrijders die een lang weekend nemen. Het is of half Italië er ineens bij komt. Die hebben ook opvallende motoren bij zich, trouwens. Het wordt een kunst om nog een parkeerplekje voor je motor te vinden. Het is overigens niet alleen Harley wat daar rijdt. Zelfs schitterend opgepimpte bromfietsen doen mee. Alles mag en kan, zolang het maar geen auto is. De “parade” op zaterdag kan men het best meemaken vanaf een comfortabel plekje in een berm, dan zie je ze allemaal passeren. Dat is lachen hoor! Prachtig uitgedoste lieden op de wildste motoren. Kortom, men verveelt zich er geen seconde. Nadat je je enkele dagen hebt lopen “verlustigen” aan al het moois wordt het tijd om maar weer eens richting Holland te scheuren. Het is verleidelijk om dat in één dag te doen, maar dat is wel afzien. Onderweg een banaan en een stukje Mars en niet dralen bij de tankstations. Als je dan zorgt dat je om 07.00 uur ook werkelijk rijdt en verder die dag niet zit te klungelen, kun je ’s avonds weer koffie drinken voor je eigen tv. Klinkt wel stoer, maar voor je gestel is het beter er een dag extra voor uit te trekken en bijvoorbeeld nog even over de Grossglockner te rijden. Bij mooi weer een regelrechte belevenis. Dit keer zat de berg al halverwege in de regenwolken en de motorrijders die er vanaf kwamen keken helemaal niet blij. Reden voor ons om nog maar wat westelijker te gaan over de Felbertauern.Kregen we tóch nog weer regen tot aan München.De terugtocht verliep verder voorspoedig en bij thuiskomst stond de teller precies op 2700 km. Na zo’n rit is het een genot om de motor te wassen. Dan zie je tenminste resultaat. Volgend jaar hopelijk weer.

Piet Huisjes

Foto's: Frans Poot