Op dit moment zit ik in Chora, een plaatsje aan het eind van de Ballugi vallei en het is gelukkig erg rustig hier. In tegenstelling tot Deh Rawood waar zo af en toe wel het één en ander loos is, is het op de plaatsen waar ik tot nu toe ben geweest niets aan de hand. Zelfs het weer valt tot op heden erg mee. We hebben haast geen regen gehad en nu is het wel koud, maar het is droog. Op dit moment vriest het hier overdag zo’n graad of 3 en ’s nachts daalt het kwik tot ongeveer -13. Gelukkig verblijven we hier in Chora in een gebouw en hebben wij hier op de kamer een elektrisch kacheltje. Niet iedereen heeft dit geluk. Er zijn ook kamers die niet verwarmt zijn en voor die mensen is het erg koud op dit moment, zeker als je je bedenkt dat deze mensen Australiërs zijn die in de winter temperaturen zijn gewend die niet onder de 10 graden komen. Ik heb het zelfs al meegemaakt dat een Aussie collega van 40 jaar hier voor het eerst sneeuw heeft gezien en gevoeld en wij Nederlanders maar klagen als er een beetje sneeuw uit de lucht valt. De wereld zit soms gek in elkaar.

Het verblijf in Tarin Kowt, mijn thuis basis, is erg aangenaam. We slapen hier met 3 man in een gepantserde container met kachel en airco. Het eten is er ook erg goed. In de eetzaal wordt het hele gebeuren geregeld door een catering bedrijf met de naam Suprime. Ik heb mij laten vertellen dat dit een Duits bedrijf is en dat brengt mijn Heimat weer mooi een stukje dichterbij. Er worden hier veel Duitse producten geserveerd en daar word ik als halve Duitser natuurlijk erg blij van. Het personeel dat in de keuken staat is van Chileense afkomst en dat komt het eten zeker ten goede. Er is in de buffet vitrine altijd keuze uit twee soorten eten en zeer regelmatig zit daar iets met rijst bij. Je moet dan natuurlijk wel van rijst houden, maar dat is bij mij gelukkig geen probleem. Voor de Nederlanders in hart en nieren zijn er ook regelmatig verschillende soorten stamppotten, waar ze mij overigens ook een groot plezier mee doen.

Verder kunnen we op Kamp Holland in Tarin Kowt gratis gebruik maken van de telefoon. Dit is er fijn en hierdoor blijft het contact met het thuisfront goed onderhouden. Daarnaast kunnen we voor 6 cent per minuut gebruik maken van een WiFi internet verbinding om ook op deze manier contact met de buitenwereld te kunnen onderhouden. Hoewel op spitsuren de verbinding erg traag wordt is het toch een mooie vooruitgang. In het verleden konden we alleen maar bellen en dat was dan ook nog aan een maximale tijd gebonden.

Op de buitenposten zoals Chora en Poentjak (aan het begin van de Ballugi vallei) is het nog wel behelpen. Hier kunnen we met een satelliettelefoon 15 minuten per 10 dagen naar huis bellen en dat valt dus wel een beetje tegen. Ik zit het merendeel van de tijd op één van de buitenposten, dus als ik dan op TK (Tarin Kowt) ben, geniet ik van al de luxe die dit kamp ons te bieden heeft.

Ik ben altijd met drie man de poort uit om mijn werk te doen. Zo heb ik mijn korporaal/chauffeur/handlanger en een native speaker tolk altijd bij me. Met zijn drie-en werken en slapen we in de zelfde ruimte en dit 24 uur per dag. Jullie begrijpen dat er niet veel ruimte is voor privacy en dat is soms best wel moeilijk, zeker als je een korporaal hebt van 26 die zich gedraagt als een jongen van 16, maar helaas moet ik het er mee doen en met de nodige rust perioden op TK tussen door redt ik het wel. Op TK ben ik niet verantwoordelijk voor zijn veiligheid en werkwijze, dus daar kan ik even ontspannen. Gelukkig komt het ook regelmatig voor dat ik alleen in de fab (gepantserde container) ben en heb zo toch ook mijn privé momenten.

We verplaatsen ons hier veel over de weg, voor zover je van wegen kunt spreken, en gelukkig is het hier tot nu toe ook altijd goed gegaan. We zijn nog geen bermbommen tegen gekomen en hebben nog niet in een hinderlaag gezeten. Op zich heb ik hier geen problemen mee, maar als het er toch van komt, dan is het niet anders. We zijn allemaal opgeleid om in dit soort situaties te kunnen optreden en we hopen het er beste maar van. Maar nogmaals, als het niet gebeurd vind ik het geen straf hoor.

Zoals het er nu uit ziet, kom ik half maart weer terug naar Nederland

/Duitsland en dan zitten er weer vier en halve maand op. Ik begin ondertussen de normale dingen van het leven wel te missen. Het word weer eens tijd om gezellig in ons Chapter café een bakje koffie te drinken en de geur van Harley’s weer op te snuiven. Gelukkig heb ik hier ook een aantal Harley rijders getroffen waaronder een paar Aussies en kunnen we onze verhalen aan elkaar kwijt. Het is toch altijd anders als je tegen “gewone” (niet denigrerend bedoeld) motor rijders met passie over je Harley verteld. Vaak wordt je niet helemaal begrepen door deze mensen, ze bedoelen het goed, maar toch springt de vonk niet helemaal over.

Om jullie een idee te geven hoe het er hier uitziet, zal ik er nog een paar fotootjes bij doen. Dan krijgen jullie ook nog beeld bij het geluid.

Ik wens iedereen het beste en hoop jullie half maart weer allemaal te kunnen zien.

Groeten,

Alleen Chapterleden kunnen reactie's plaatsen! Log-in AUB.